Początek Nowości O stronie Artykuły Zycie codzienne Linki

Terapie Kuby

Dostałam kilka listów z pytaniami o terapie Kuby. Odpowiadam więc: nie jest to jakas specjalna metoda, nie jest to terapia "wedlug kogoś tam". Na codzień pomagam sobie książką dr Attwood'a "Zesłpół Aspergera - przewodnik dla rodzców i opiekunów" ( tłumaczenie tytułu moje, nie wiem, czy książka została już przetłumaczona na j.polski). Dostałam też całkiem sporo porad od terapeutów. Myślę, że informacje te mogą być przydatne zarówno dla rodziców jak i nauczycieli. Jednak pamiętajcie proszę, że wszystkie te wskazówki, które umieszczam na mojej stronie były przygotowane specjalnie dla mnie i mojego synka. Każde dziecko jest inne i każde dziecko ma inne potrzeby.

 

Przygotowanie klasy

Zabawki do rozładowania stresu (ang. fidget toys)

My, dorośli, często bawimy się drobnymi przedmiotami, skubiemy pasek od zegarka, obracamy monety w kieszeni. Dzieci, zwłaszcza z zaburzeniami nerologicznymi (autyzm, zespół Aspergera, PDD, ADHD) często potrzebują zwiększonej dawki takich zabaw dotykowych. Pomaga im to w skupieniu uwagi, umożliwia spokojne słuchanie i bycie bardziej aktywnym w czasie lekcji.

Jeżeli pozwoli sie dziecku na kilka mniejszych "rozładowań", bedzie ono odczuwało większą kontrole nad swoim zachowaniem, w wyniku czego poprawi sie jego samoocena. Wielu rodziców, opiekunów, nauczycieli doceni możliwość pójścia do kościoła, na zakupy lub do restauracji bez obawy o nastepny wybuch histerii lub dziwacznych zachowań. Czas oczekiwania na autobus, długie przejazdy będą łatwiejsze do zniesienia, jeżeli dziecko bedzie mogło sie czymś zajać (poobracać coś w palcach, coś poskubać).

Najlepiej przygotowac specjalny koszyk, pudełko do użycia w szkole, plecak do wyjść. Zawartość takiego "pakunku" powinna być często zmieniana, ponieważ dziecko obeznaje się z dotykiem jednej rzeczy i potrzebuje nowych doznań. Trzeba ustalić reguły, kiedy i w jaki sposób należy korzystać z zabawek: jednorazowo tylko jedna zabawka może być wyjeta z pudełka, należy trzymać ją w dłoni lub na kolanach, każda musi wrócić do pojemnika. Dobrze jest skonsultować się z terapeutą zajęciowym w celu ustalenia co byłoby najlepsze w celu pobudzenia zmysłu dotyku dłoni i buzi, co powinno znaleźć się posród takich drobiazgów. Jeżeli dziecko wciąż ma tendencje do wkładania przedmiotów do buzi, należy zwrócić uwagę na "bezpieczeństwo" tych drobiazgów. Zawsze trzeba brać pod uwagę co dziecko lubi, a czego nie. Najlepsze sa malutkie przedmioty, ktore pobudzają wrażenia dotykowe i stymulują buzię. Takie, które wspomagają zręczność paluszków. Nie są polecane zabawki bardzo kolorowe, "rzucające się w oczy", gdyż będą one przeszkadzać reszcie grupy.

Co mogłoby znaleźć się w "skrzyni skarbów"?

Jak przystosować dom

Wrażenia czuciowe, które normalnie powiązane są z codziennością mogą stanowić duży problem zarówno dla dziecka z autyzmem czy też zespołem Aspergera. Często te problemy ujawnają się w postaci frustracji i wybuchów przy posiłkach, gdy trzeba iść spać lub zadbać o siebie. Dobrze jest więc przeorganizować trochę zwyczaje domowe i "własne" upodobania, aby pomóc dziecku w właczeniu się w normalne, aktywne życie.

Ubieranie

Łazienka

Jedzenie

Spanie

Terapia zajęciowa (ang. occupational therapy)

Terapia ta ma za zadanie usprawnienie miesni dłoni, odpowiedzialnych za precyzję ruchów. Po wstepnych konsultacjach, zadecydowano, że Kuba bedzie miał 20 godzin ćwiczeń z terapeutka. Zajecia polegają na nauce wykonywania zwyczajnych czynności w odpowiedni sposób np. poprawnego trzymania ołówka (Kuba ma specjalna nakładkę, ktrora pomaga ustawić odpowiednio palce), prawidłowego pisania liter (od góry do dołu; najpierw kreska, potem daszek nad T). Zalecono też całą game gier, w ktorych to ma powkładać różne drobne elementy w odpowiednie dziurki, w określonym czasie, poukładać drobiazgi za pomocą pensety. Poradzono mi też, aby namawiać mojego synka na zabawę plasteliną lub ciastem, ale niestety, Kuba odmawia współpracy. Do końca "przepisowej " terapii zastało już tylko kilka spotkań. Rezultaty są dobrze widoczne.

Terapia językowa/ logopedyczna (ang. speech therapy)

Kuba ma bardzo bogaty zasób słów. Odpowiednio je wymawia i akcentuje. Niestety, prawie wszystko odbiera dosłownie. Terapia ta ma pomóc mojemu dziecku w rozumieniu wypowiedzi innych, w odpowiednim "odszyfrowywaniu" żartów językowych i niuansów języka potocznego.

Ciągle czekamy na wynik konsultacji i zalecenia, nie moge więc na razie napisać nic konkretnego na temat samej terapii. Rozmowę ze specjalistą mamy dopiero za dwa tygodnie, a samą terapię - kto wie?

Fizykoterapia

Jak do tej pory, nie mieliśmy jeszcze konsultacji ani wyjaśnień. Domyślam się, że jej celem jest zmniejszenie nieporadności i niezręczności Kuby.

Indywidualny Plan Nauczania

Opisałam dość dokładnie w "życiu codziennym".

Nieustająca opieka

Ponieważ problemy Kuby nie dotyczą tylko klasy, potrzebne jest nieustanne obserwowanie, jak inne dzieci się wobec niego zachowują. Zarówno w szkole jak i autobusie szkolnym obowiązuje bardzo szczegółowy regulamin. Wszelkie "wybryki" są natychmiast zgłaszane do odpowiednich osób - wychowawcy, dyrektora. W czasie przerwy, na podwórku zawsze jest jakiś nauczyciel lub chociaż uczniowie z najstarszej klasy. Gdy zaistnieje jakieś spięcie i Kubie coś się stanie - dzwoni do mnie jego wychowawczyni.

Opowiastki sytuacyjne (ang. social stories)

Historyjki te mają za zadanie pomóc dziecku zaakceptować i zrozumieć różne sytuacje, takie jak:

nowości,
zmiany stałych reguł dziennych,
sytuacje, które wzbudzają u dziecka niepokój,
normy społeczne i odpowiednie zachowanie
różne metody nauczania.

Akcja tych opowiastek powinna być oparta na specyficznych potrzebach dziecka, ponieważ mają one pomóc w zrozumieniu konkretnego problemu. Zasada działania takiej historyjki polega na dostarczeniu dziecku informacji o ludziach, miejscu akcji, odpowiednim zachowaniu, jakie jest oczekiwane w danej sytuacji. Uczy, co powinno dziecko powiedzieć, co zrobić, czego unikać. Autor opowiastki powinien postawić się na miejscu dziecka,gdyż tylko w ten sposób będzie mógł jasno ocenić co jest problemem (np. zbyt dużo osób w jednym pomieszczeniu, hałas, mało miejsca).

Pisząc taką historię należy:

Aby opowiastka spełniła swoje zadanie powinna być

Przykładowym tematem takiej opowiastki mogą być: jak się zachować w czasie próbnego alarmu przeciwpożarowego, jak się zachować w autobusie szkolnym, jak odpowiedzieć na zaczepki.

Spowrotem do: Codzienne życie z Kubą

Uaktualnione: 8 października 02 Księga Gości Spis treści Forum Kontakt: innyswiat@hotmail.com